poniedziałek, 18 stycznia 2016

 

Jako miłośnik kotów, a w szczególności tego jednego jedynego, którego mam w posiadaniu, pozwalam sobie podzielić się kilkoma uwagami i tą szczególną radością, jaką się ma, mieszkając z kotem pod jednym dachem :)

Mike w swojej kociej karierze myśliwego złapał co prawda tylko dwie myszy i jednego ptaszka, ale za to podarował mi je w prezencie ( jaki kochany ), kładąc przy łóżku tak, abym po przebudzeniu "taaa dam" miała, że tak powiem śniadanie do łóżka. Oczywiście musiałam pochwalić kotka ;)

Radość po prostu...

Myśliwym może nie jest najlepszym, ale za to jest świetnym odstraszaczem myszy. Wystarczy, że "coś" zaskrobie na strychu, wrzucam tam kota na 20 minut i mam spokój z myszami na bardzo długo.

Radość po prostu...

Natchnęło mnie na kupno legowiska dla kota, ale koty uwielbiają spać gdzie chcą, a nie gdzie muszą, tak więc mój hojny pomysł nie został zaakceptowany. Kiedy tylko przestało mi na tym zależeć i zapomniałam o całej sprawie, kot stwierdził, że nowe kojo jest bardzo mięciutkie i wygodne i stało się jednym ( lecz nie jedynym ) z ulubionych miejsc do spania.

Radość po prostu...

Plątanie się pod nogami. Koty, jak żadne inne zwierzę w drodze np. do kuchni potrafi się podstawić kilka razy. O wypadek nietrudno.  Potrafi też całym sobą zasłonić ekran w laptopie ponieważ kot jest najważniejszy. Od reguły jest też wyjątek. Mój kot, choćby nie wiadomo jak był głodny, nie przeszkadza w czytaniu książki. Położy się obok i grzecznie czeka.... kiedy nic... zasypia... dalej nic....zaczyna ciamkać koc... dalej nic... spojrzy żałośnie i zamiauczy... dalej nic... no dobra w czytaniu też potrafi przeszkadzać i prędzej czy później trzeba wstać i nakarmić kota. Staram się tylko tę czynność wykonać przed czytaniem, wtedy jest idealnym kotem dla mola książkowego. Położy się w nogach i grzeje jak termofor.

Radość po prostu...

Kot potrafi zarekomendować człowieka innemu kotu. Kotka sąsiadki bardzo nieufna i bojaźliwa, kiedy przyłapała mnie z moim kotem na mizianiu, jakkolwiek to brzmi ;), stwierdziła, że jestem w porządku człowiek i też chce się pomiziać. Szczególnie bywa natarczywa, kiedy sąsiedzi wyjeżdżają i mam ją karmić. Wtedy dzikuska zmienia się w potulnego kociaka. Wychodzę z tego cała oblepiona białą sierścią.

Radość po prostu...

I ostatnia radość, nie tyle moja, co moich dzieci. Są różne koty i różnie reagują na piszczących małych ludzi. Mój jest uosobieniem buddy siedzącego w pozycji kwiatu lotosu. Mistrzu cierpliwości. Nic go nie ruszy. Znosi z pokorą wszelkie pomysły. Może być dzidziusiem i grzecznie spać w wózku dla lalek, potrzebny zajączek wielkanocny, nie ma sprawy, opaska z uszami na głowę i już mamy zająca. Idealny też, jako kompan do play station.

I jak tu go nie kochać...? :)

 

 

 

poniedziałek, 04 stycznia 2016

 

Bardzo miło i przyjemnie spędziłam ten świąteczny czas z rodziną. Przede wszystkim dobrze się przygotowałam i zaopatrzyłam w świąteczne filmy, potrawy wyszły mi pyszne, a książki tradycyjnie dostałam pod choinkę. Jedynie na co mogłabym narzekać to huragany, jakie się przetoczyły przez Irlandię, ale i tak nie planowałam żadnych dalszych wycieczek. Kiedy się już uspokoiło wyskoczyliśmy na dłuższy spacer do Rathwood, gdzie można poobserwować sobie zwierzęta. Kilka zdjęć ze spaceru...